Ryota Yahagi

Voor Ryota Yahagi biedt materiaal een veld van mogelijkheden dat verschuift en zich uitbreidt met de waarneming. Zijn praktijk begint met tekenen: hij creëert beelden die lijken op onbekende landschappen, gezien door een microscoop of telescoop. Vervolgens legt hij deze tekeningen lange tijd weg, zodat ze uit het onmiddellijke geheugen verdwijnen.
Wanneer hij ernaar terugkeert, kijkt hij met hernieuwde aandacht en herinterpreteert hij elk beeld via een ander medium. Vanuit deze ontmoeting schrijft hij een gedicht, waarin hij taal vormt rond de indrukken die opduiken in de ruimte tussen herinneren en vergeten.
Ten slotte brengt hij deze werken samen en installeert hij ze als een constellatie van sculpturen die vragen stellen bij de werkelijkheden die onder het bewustzijn verborgen liggen. In dit ontvouwende proces zoekt hij naar wat oprecht is—niet in wat hij vasthoudt, maar in wat tevoorschijn komt nadat de tijd zijn blik heeft losgelaten.

‍